1219

1

من، برکهای آرام بودم

تو، کودکی بازیگوش.

یک سنگ پراندی، رفتی

یک عمر

آشفته شد خواباَم

2

خودت را دستِکم نگیر

اینطور که تو از درهای بسته میآیی

خدا هم نمیآید!

3

موهات

چه بلند، چه کوتاه

فرقی نمیکند؛

گندمزار

بعد از دِرو هم زیباست!

4

ببخشید خانم!

حرفهای قشنگْ یاد ندارم دیگر؛

از تمامِ مداد رنگیهام فقط

همین رنگِ خاکستری مانده!